Przed nami największa świątynia Lwowa – Świątynia Garnizonowa Armii Ukraińskiej świętych apostołów Piotra i Pawła. Kiedyś był to kościół mnichów jezuitów, i tutaj w 1771 r. Zakon Jezuitów założył pierwsze na Ukrainie obserwatorium astronomiczne. Jezuici zakorzenili się we Lwowie na początku XVII wieku i rozpoczęli budowę świątyni w 1610 roku. Włoski budowniczy Giacomo Briano, który akurat niedawno przybył z ojczyzny, przywiózł do naszego miasta pierwsze trendy nowego barokowego stylu architektonicznego. Tak więc kościół jezuitów, ukończony w 1630 we Lwowie, prawdopodobnie został pierwszą świątynią we wczesnym barokowym stylu na terenie Europy Wschodniej. Wzorem dla twórczośći Briano wziął rzymski kościół Il Gesú. Kościół w Lwowie stał się trzecią co do wielkości jezuicką świątynią na terenie ówczesnego największego państwa europejskiego Rzeczypospolitej i największym kościołem we Lwowie, może on zmieścić pięć tysięcy wiernych. W niszach głównej wschodniej fasady – figury świętych jezuitów. W kościele znajdują się grobowce wybitnego dowódcy, obrońcy Lwowa od Tatarów Stanisława Jabłonowskiego i rodziny magnatów Dzieduszyckich. We wnętrzu świątyni wiele dzieł malarstwa dekoracyjnego i rzeźby XVIII-XIX w. Od roku 1773 jezuici byli wielokrotnie wyrzucani ze Lwowa i kilkakrotnie wracali tutaj. Za czasów Związku Radzieckiego w sanktuarium był magazyn książkowy. Od 2012 roku kościół św. Piotra i Pawła został przekazany wspólnocie religijnej i obecnie jest otwarty dla wszystkich gości. Kościół przylega do budynku Kolegium Jezuitów z malowniczym portalem i napisem „1723 rok”. Tu w 1661 roku powstał pierwszy uniwersztet na teranach Ukrainy. Na fasadzie budynku znajduje się tablica pamiątkowa, która świadczy o tym, że jeden z najwybitniejszych liderów narodu ukraińskiego Hetman Bohdan Chmielnicki studiował w Kolegium Jezuitów. Na miejscu pomnika przywódcy kozackiego Iwana Pidkowy, który widzimy po lewej stronie, w XIV wieku znajdował się klasztor Ducha Świętego. W 1375 r. przy klasztorze założono szpital – pierwszą stacjonarną instytucję medyczną w historii Ukrainy. Bogate lwowskie mieszczanki polubili ten klasztor. Po ukończeniu swojego życia świeckiego i przekazaniu skarbów na rzecz klasztoru stawały się siostrami miłosierdzia w tym szpitalu.